Stanisław Kroskowski

staniseaw-kroskowskiStanisław Kroskowski

muzyk, kompozytor, pedagog, kaszubski folklorysta, działacz społeczny, twórca Kaszubskiego Zespołu Pieśni i Tańca „KOŚCIERZYNA” i autor jego opracowań muzycznych

       Urodził się  23 IV 1939 w Korytowie, zm. 16 XI 2007 w Kościerzynie, absolwent kierunku wychowania muzycznego Studium Nauczycielskiego w Poznaniu, a następnie Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Bydgoszczy. Od 1960 roku pracował w Liceum Pedagogicznym w Bytowie w charakterze nauczyciela śpiewu i gry na instrumencie. Wraz z uczniami gromadził teksty i melodie pieśni kaszubskich wystawiając m. in. w 1962 roku widowisko słowno – muzyczne „Wesele kaszubskie”. Dokonywał licznych nagrań odwiedzając mieszkańców wsi kaszubskich: Ugoszcz, Sominy, Brzeźno Szlacheckie, Osława Dąbrowa, Skwierawy, Płotowo, Lipusz, Rotembark i inne.

        W 1965 roku Stanisław Kroskowski zostaje dyrygentem chóru ludowego w Studzienicach. W 1967 roku organizuje  Zespół Pieśni i Tańca „Ziemia Bytowska”, w którym jest dyrygentem i autorem opracowań muzycznych.  W tym samym roku zostaje konsultantem Kaszubskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Jasień”.

     W 1973 roku zostaje dyrektorem Społecznego Ogniska Muzycznego w Kościerzynie. Pracę na terenie Kościerzyny rozpoczyna od organizowania właściwego kształcenia artystycznego dzieci i młodzieży widząc w nim gwarancję rozwoju życia kulturalnego środowiska. W roku 1974 organizuje Kaszubski Zespół Pieśni i Tańca „KOŚCIERZYNA”, którego zostaje kierownikiem artystycznym. Bardzo trafnie i umiejętnie tworzy program artystyczny Zespołu, doskonale dobiera repertuar oraz współtwórców i wykonawców tegoż repertuaru. Sprawia, że członkowie Zespołu chętnie ćwiczą i pracują, a widzowie z przyjemnością oglądają występy „KOŚCIERZYNY”. Dla potrzeb Zespołu opracowuje programy muzyczne, scenariusze, pisze teksty oraz muzykę jednocześnie organizując bazę materiałową, jak instrumenty, stroje i rekwizyty.  W 1984 roku, na  corocznym gdańskim Festiwalu Zespołów Folklorystycznych Polski Północnej, otrzymuje nagrodę specjalną za pomysłową aranżację śpiewów i tańców kaszubskich.

        W roku 1975 wysuwa propozycję utworzenia przy Zespole Szkół Zawodowych Nr 1 żeńskiej orkiestry dętej, a będąc jej współorganizatorem pozyskuje do jej prowadzenia Antoniego Wenckiego, nauczyciela klasy instrumentów dętych w Społecznym Ognisku Muzycznym oraz Zygfryda Daszkowskiego, instruktora Kościerskiego Domu Kultury. Zespół ten pracuje do dziś uświetniając występami wszelkie uroczystości i święta państwowe, prezentując dobry poziom, co potwierdzają wyniki wojewódzkich przeglądów zespołów szkolnych.

        Stanisław Kroskowski kontynuował studia zaoczne drugiego stopnia w Instytucie Wychowania Muzycznego przy Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy poświęcając zarazem wiele czasu i starań dalszemu rozwojowi życia kulturalnego i muzycznego w środowisku kościerskim.

       Od czerwca 1981 roku był przewodniczącym komitetu założycielskiego Państwowej Szkoły Muzycznej Pierwszego Stopnia w Kościerzynie. Sprawie tej poświęcał sporo czasu opracowując plany organizacji i budżetu, organizując bazę lokalową i instrumentalną, odbywając liczne wyjazdy w poszukiwaniu wykwalifikowanej kadry pedagogicznej. Występując z powyższym projektem na Sesji Rady Narodowej Miasta i Gminy pozyskał pełną aprobatę tej instytucji oraz poparcie władz miasta dla sprawy utworzenia w Kościerzynie z dniem 1 września 1982 roku Państwowej Szkoły Muzycznej.

      Intrygi, małostkowość, utrudnienia oraz brak wsparcia i zrozumienia ze strony ówczesnej dyrekcji Kościerskiego Domu Kultury, doprowadziły w 1987 r. do Jego odejścia z Zespołu. Był to dla „KOŚCIERZYNY” ogromny cios i niepowetowana strata, która zaważyła na jego dalszych losach. Nastąpiły „chude” lata w bogatej i ciekawej historii Zespołu. Odeszło z niego 80 procent członków. W większości byli to ludzie prawdziwie oddani, posiadający duże umiejętności i doświadczenie. Miarę goryczy dopełniła w 1989 r. nagła śmierć choreografa Bronisława Cesarza, pozbawiając Zespół opieki nad grupą baletową. W tej ciężkiej sytuacji niektórzy ludzie reprezentujący instytucję odpowiedzialną za kulturę w Kościerzynie, uznali Zespół za nieistniejący i niepotrzebny.

      (ciąg dalszy w opracowaniu)